کانال‌های فیبر نوری همچون کانال‌های مسی دارای استانداردهای متفاوتی هستند. پس از بررسی کانال‌های مسی، اکنون می‌خواهیم در سلسله مطالب جدید به ویژگی‌ها و خصوصیات کانال‌های فیبر نوری بپردازیم. همانطور که می‌دانید در استاندارد کابل کشی عمومی شبکه ISO \ IEC 11801 در مورد ویژگی های منحصر به فرد کانال های فیبر نوری قوانینی تدوین شده است. مجریان و پیمانکاران شبکه نیز به هنگام کابل کشی فیبر نوری ملزم به رعایت این قوانین هستند. در ادامه برخی از این قوانین که در استانداردهای مختلف آمده را با هم بررسی خواهیم کرد.

 

استانداردها تفاوت بین عملکرد پیوند  و کانال را مشخص می‌کنند، اگرچه این تفاوت در هنگام محاسبه‌ی تضعیف کانال هیچ تاثیری ندارد، اما در تعیین روش‌های آزمون و محدودیت‌های اندازه‌گیری،  نقش مهمی را ایفا می‌کند. در این بخش تمرکز بیش‌تر بر محاسبه و طراحی کانال‌های فیبرنوری است. در زمان نصب زیرساخت فیبرنوری، معیارهای آزمون و ارتباط بین مقادیر محاسبه شده به تفصیل بیان می‌شود.

استانداردهای کانال فیبرنوری

مطابق با ISO 11801 و EN 50173 برای هر کانال فیبرنوری مقادیری تعریف شده است و این مقادیر به رده‌هایی از طول‌های مختلف تقسیم‌بندی می‌شوند: OF-100m، OF-300m، OF-500m، OF-2000m، OF-5000m، OF-10000. کاربردهای مناسب برای هر کدام از آن‌ها در ، ISO/IEC 11801 Ed. 2 Amd. 2 ذکر شده و در جدول ذیل بیان شده‌اند.

فرض می‌شود که هر کانال در نصب صورت گرفته حاوی فیبرهایی با همان مشخصات است، مگر اینکه چیزی غیر از آن ذکر شده باشد.

استاندارد اروپایی EN50173 هم‌اینک رده‌های فیبرنوری را مشخص کرده است اما پیش‌بینی می‌شود که این سیستم رده‌بندی در نسخه‌های نهایی استاندارد حذف شود و در راستای پیش‌بینی این حذف، ما جداول زیر را ارائه می‌نماییم که تلفات خاص و طول تجهیزات را که در آینده در نظر گرفته خواهد شد، تعریف می‌کنند.

 FO standards2FO standards2

استانداردهای اتصالات فیبرنوری

اتصال دهنده‌های فیبرنوری در مقایسه با همتای الکترومکانیکی خود، تفاوتی بین پلاگ و جک قائل نمی‌شوند. اتصال دهنده‌های فیبرنوری حاوی فرول جهت تعیین موقعیت دقیق و قرارگیری انتهای فیبر هستند و به فیبر دیگر از طریق اتصال دهنده  با روکش متصل می‌شوند. اتصال کامل پلاگ متشکل از ترکیب اتصال دهنده رابط اتصال دهنده است. دو فرول در انتهای فیبرها در داخل اتصال باید دقیقا روبه‌روی یکدیگر قرار گیرند به گونه‌ای که حداقل مقدار انرژی نور از بین برود یا به بیرون منعکس شود(تلفات بازگشتی). جهت هندسی و کارکرد فیبرنوری دو عامل تعیین‌کننده در اتصال دهنده‌ها است.

قطرهای هسته 8.3µm برای فیبرنوری تک حالته یا 50/62.5µm برای فیبرهای نوری چند حالته و قطر فرول‌ها با 2.5mm یا 1.25mm هستند که نمی‌توان به صورت بصری وضعیت اتصال دهنده‌ها را بدون تجهیزات خاص تشخیص داد. به طور طبیعی، اگر اتصال دهنده به درستی اتصال یابد و در آن جا قفل شود، می‌توان یک نقطه را تعیین کرد. کاربران برای تمامی ویژگی‌ها یا مقادیر ذاتی از جمله تضعیف ناشی از تجهیزات اتصال، تلفات بازگشتی یا دوام مکانیکی آن‌ها باید متکی به داده‌های سازند‌ه باشند. در مطالب بعدی همراه ما باشید تا با انواع اتصال دهنده های فیبر نوری، ویژگی ها و کاربرد هرکدام از آن ها آشنا شوید.

تاریخ ارسال: 1397/8/28
تاریخ بروزرسانی: 1397/8/28
تعداد بازدید: 120
ارسال نظر